ارتباط با آدمها در من تهوع ایجاد میکنه. دوست دارم ارتباط داشته باشم چون نمیخوام تنها باشیم و بدون هیچکی، و بقیه رو با هم ببینم. وگرنه ارتباط باهاشون حالم و خوب نمیکنه. مدام به قضاوت هاشون و حرفایی که بهشون زدم فکر میکنم و نگرانم در موردم چی فکر میکنن. البته در مورد ایرانی ها. وگرنه با خارجی ها کمی راحت تره. نگران قضاوتشون نیستی، چون اصولا قضاوت نمیکنن و اونطور که هستی قبولت میکنن. زندگی خیلی سخته...وقتی بزرگ تر و پیر تر میشی سخت تر هم میشه...اون کوله بار خاطره های بد و افکار منفی ولت نمیکنه...حرفهایی که نباید زده میشد...کارهایی که نباید میکردی و اتفاقاتی

نمیدونم فقط من اینطوری ام یا همه کم و بیش این حس و دارن.

یه تصمیم بزرگ گرفتم، اونم تقریبا تنهایی. دو روزه لب به هیچی نزدم از استرس.

زندگی در آن واحد هم سخته هم مسخره و پوچ، پس چرا اینهمه میترسیم؟ شاید چون میخوایم بهترین تصمیم و بگیریم و در بهترین شرایط باشیم.

بودنش یه دنیا آرامشه. خیلی خوبه که هست.